Şiir insanın direnişidir

Şiirin insanlık tarihindeki yeri ve önemi, toplumların şairlerini neden sahiplendiği merak konusu. Şair sesi, insanın kendisini ezen, sömüren ve baskı altına alan güçlere karşı bir direniş ve umut kaynağı olarak tanımlanıyor. Bu direngenlik ve umut duygusu, şiirin yaşamını sürdürmesinin temel nedenlerinden biri olarak gösteriliyor.

Egemen güçlerin, her zaman olduğu gibi, şiire ve şairlere saldırmaktan çekinmediği ancak bu saldırıların şiiri yenemediği belirtiliyor. Şiirin, kimi zaman yüreklere fısıldayarak, kimi zaman da kalabalıkları coşturarak kendini savunduğu ifade ediliyor. Aşkta, kavgada, sevgide, öfkede, sevinçte ve kederde yaşamın her anında var olan şiirin, günümüzde tüketim kültürü tarafından kuşatılma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu vurgulanıyor.

Halk edebiyatımızın dirençli damarlarından beslenen görkemli şiir geleneğinin yok edilmek istendiği, halkçı ve insancı damara bağlanmayan şiirin geleceğe taşınamayacağı belirtiliyor. Bu bilincin ve duyarlılığın yaşama geçirilmesi gerektiği vurgulanıyor. Hasan Hüseyin'in "Bıçak Kemikte" şiiri ve Âşık İhsani'nin aynı adlı şiiri, bu direniş ve umut temasını işleyen önemli örnekler olarak sunuluyor. Şiirin, "Yürüyelim arkadaşlar" çağrısıyla gençlik marşlarındaki coşkuyu hatırlattığı ifade ediliyor.