Kör olunca gördüklerim...

Telefonunun şarjının bitmesiyle birlikte etrafındaki seslere kulak veren bir yazar, günlük hayatın koşturmacası içinde fark etmediği detayları ve kayıpları dile getiriyor. Evdeki tüm ses kaynaklarını kapatıp sadece buzdolabı ve kahve makinesi sesini dinleyen yazar, ardından dışarıdan gelen iş makinesi seslerine odaklanıyor. Özellikle forkliftlerin geri giderken çıkardığı 'bip bip' sesi, onun çocukluk anılarını ve değişen yaşam alanlarını hatırlatıyor. Eskiden çayırlık olan, şimdi ise Mega Center gibi büyük bir kuru gıda haline dönüşen bölgedeki bu sesler, yazarın 'kör olunca gördükleri' temasını güçlendiriyor.

Bu durum, yazarın klasikleşmiş bir soruya verdiği cevabın bir parçası haline geliyor. Hayatının değiştiğini, kullandığı kelimelerin, gördüğü ve duyduğu şeylerin evrildiğini belirten yazar, özellikle kör olunca anladığı bir gerçeği vurguluyor: Gördüğü zamanlarda fark etmediği kaliteyi, kör olunca ise hayatındaki kalitesizliği fark etmiş. Bu, hem doğadan uzaklaşmayı hem de maddi ve manevi kayıpları ifade ediyor.

Yazar, eskiden uçurtma uçurduğu çayırlıkların yerini beton binaların ve iş makinelerinin almasının, doğadan ve güzelliklerden insanları nasıl uzaklaştırdığını anlatıyor. İstanbul gibi büyük şehirlerde doğayla baş başa kalmak için uzun mesafeler katetmek gerektiğini, oysa arka sokakların bile bir zamanlar doğa olduğunu belirtiyor. Doğal ürünlerin bile doğasız ortamlarda yetiştirilip bize sunulduğunu, hem doğanın hem de paranın değerini kaybettiğini ifade ediyor. Sonuç olarak, gözle görülen kalitenin yerini, elle tutulur olmayan, kalitesiz sesler ve varlıkların aldığını söylüyor.