Şiddet sarmalında

Ülkemizde şiddetin bulaşıcı bir virüs gibi yayıldığı ve toplumsal bir sorun haline geldiği vurgulanıyor. Bu durum karşısında, bireysel olaylara odaklanıp asıl sorunu gözden kaçırdığımız belirtiliyor. Okullarda eğitim kalitesini artırmak yerine ayrımcılığa yönelmenin, kadın öğretmenlerin kıyafetleriyle uğraşmanın ve LGBT+ bireylere yönelik baskıların şiddetin bir parçası olduğu ifade ediliyor.

Kadın cinayetlerinin her yıl yüzlerce kadının hayatına mal olduğu ve faillerin iyi hal indirimiyle cezalandırılmasının cezasızlık kültürünü beslediği dile getiriliyor. İktidarın "kindar ve dindar bir gençlik" söyleminin, mevcut toplumsal şiddetin bir yansıması olduğu ima ediliyor. ekonomik, siyasal ve toplumsal şiddetin yıllardır ekildiği ve bunun sonuçlarının yaşandığı belirtiliyor.

Şiddetin yalnızca fiziksel güçle sınırlı olmadığı; açlık, yoksulluk, aşağılama, dışlama, ayrımcılık ve işsizliğin de birer şiddet türü olduğu vurgulanıyor. Umutsuzluğu normalleştirmenin, özellikle gençlere uygulanan en büyük şiddet olduğu ifade ediliyor. İstanbul Sözleşmesi'nden tek gecede çıkılmasının ve adaletin siyasetin emrine verilmesinin de şiddet eylemleri arasında sayıldığı belirtiliyor.

Yerel yöneticilerin görevden uzaklaştırılması, belediye meclislerine baskı kurulması, emekçilerin ve hak arayanların sesinin duyulmaması, gelir dağılımındaki uçurumun büyümesi ve yasaların yok sayılması gibi durumların da şiddeti beslediği ifade ediliyor. Bu uygulamalar sorgulanmadıkça şiddetin kendini üretmeye ve normalleşmeye devam edeceği uyarısı yapılıyor.

Şiddetin karşısına şiddet yerine dayanışma, nefret yerine sevgi, haksızlık yerine adalet, korku yerine cesaret, cehalet yerine bilim ve ayrımcılık yerine eşitlik konulması gerektiği belirtiliyor. Toplumun yetişkinleri olarak susarak, alışarak ve görmezden gelerek bu düzenin sürmesine tanıklık ettiğimiz ancak çocuklara daha iyi bir dünya bırakma sorumluluğumuz olduğu vurgulanıyor. Yeni bir şeyler ekmenin ve mücadeleye devam etmenin zamanı geldiği ifade ediliyor.