Yardımlaşma bu kadar zor olmamalı...

Güvenlik sokaklarda hiç söz konusu edilmiyor. Bir AVM’ye, plazaya ya da metroya girerken X-Ray cihazlarından geçiyoruz. Peki, sokakta neden güvenlik düşünülmüyor? AVM’lerde zarar verici bir şey satılmıyor mu? İçeride alıp zarar vermeye başlarsak kim kime hesap verecek? Yani hepsi boş, sadece caydırıcı gibi gözüken bir görüntünden ibaret bana göre. Kötülük içimizde. Zaten kötülüğü yapacak insanı yetiştirdiysek, aramızda yaşamayı başardıysa, aramayla ya da X-Ray’le başa çıkamayacağımız kesin.

Bu defa arkadaşlarımın yaşadığı bir olaydan bahsedeceğim. Yardımlaşmanın ne kadar zorlaşabileceğini gösteren bir durum yaşamışlar. Dört kişiler. Florya sahilinde eğlenip dönüşte bir AVM’nin içinden geçerek evlerine gitmek istiyorlar. Yolda bir valeyle karşılaşıyorlar.  Ondan AVM girişine kadar kendilerine eşlik etmesini istiyorlar. Birlikte girişe geliyorlar ve bu kez AVM’nin güvenlik görevlisine başvuruyorlar; yolun geri kalanında eşlik etmesi için. Güvenlik görevlisi, valeye şöyle diyor: “Yardımsever vale, sen getirdin onları, sen yardım edeceksin.” Vale de “İçeri geçemem,  görev yerinden çok uzaklaştım ve dönmem gerek” diyor.

Güvenlik yine de kabul etmiyor ve itiraz ederken bizimkilerden ‘şunlar’ diye bahsediyor. Arkadaşlarım “Biz şunlar değiliz. ‘Şu’ kelimesi cansız varlıklar içindir” diye tepki gösterince olay büyüyor. Birkaç kişi olaya dahil oluyor ve “Biz size eşlik edelim” diyorlar. Fakat bizimkiler reddediyor. “ AVM içinden geçeceğiz ve buranın güvenliğinden onlar sorumlu. Üstelik güvenlik eğitimi alırken bizimle ilgili modülü alıyorlar. Biri bize diğer kapıya kadar refakat edecek. Görevlerini yapmalarını istiyoruz. Bize ‘şu’ diye hitap etmeseydiler onlara iyi niyetle karşılık verebilirdik. Ama bizimle muhatap bile olmadan, bizi buraya ulaştıran arkadaşımıza ‘Bunları sen getirdin, sen götüreceksin’ diye direndi” diye açıklama yapıyorlar. Güvenliğin sonraki bahanesiyse şu oluyor: “Personelimiz yok, akşamları çok az kişi çalışıyoruz.” Bizimkiler vazgeçmiyor.

Olaydaki herkes kendine göre haklı. Güzel bir günü sahil gezintisiyle taçlandırıyorsunuz ama sonra her şey bitiyor. Eve giderken böyle bir davranışla karşılaşınca tüm tadınız tuzunuz kaçıyor. Eğlenmek bile bir stresten geçiyor.

Sonuçta arkadaşlarımız diğer kapıya güvenlik görevlisi tarafından ulaştırıldı. Toplam refakat süresi beş dakikanın altında. Mutsuzluk için neden bu kadar çaba gösteriyoruz? Neden zorlaştırıyoruz yaşamımızı? Sadece yanımızda beş dakika birinin olmasını istedik. Bir sahilde çay içebilmek için yaşandı bu. Arkadaşlarım bana yaşananları anlatmak yerine keşke çaydan, manzaradan bahsedebilselerdi. Benim de hayalim bu. Neden bu kadar zor acaba? Söyleyin, siz ne yaparsınız böyle bir durumda? Her sese iyi pazarlar.